Teściowa wchodziła do nas własnym kluczem, a mąż mówił, że chce tylko pomóc. W końcu poprosiłam go, żeby wybrał, po czyjej stronie zamknie drzwi
— Babcia powiedziała, żebym ci nie mówiła — szepnęła Hania, zanim zdążyłam zdjąć buty.
Z kuchni dobiegał grzechot sztućców. Na stole leżała otwarta koperta z rozliczeniem czynszu, a moja teściowa stała na taborecie i przekładała kubki na górną półkę.
— Co miałaś mi nie mówić?
Hania wsunęła ręce w rękawy bluzy.
— Że już jadłam. Babcia mówi, że ty robisz te swoje kanapki, bo ci się nie chce gotować.
Teresa zeszła z taboretu ostrożnie, najpierw zdrową nogą. Jeszcze odruchowo wyciągnęłam rękę, żeby ją przytrzymać.
— Dziecko było głodne, Magda. Zrobiłam naleśniki. Naprawdę będziemy się o to kłócić?
Nie chodziło o naleśniki. Tego dnia obiecałam Hani, że zjemy razem po mojej zmianie. Od tygodnia mijałyśmy się rano i wieczorem, bo brałam dodatkowe godziny w sklepie. Chciałam usiąść z nią przy stole choćby nad chlebem z serem. Tyle.
Klucze daliśmy Teresie dwa lata wcześniej, kiedy złamałam kostkę. Odbierała Hanię z zerówki, podgrzewała zupę, raz nawet uprała mi spodnie, które rozcięli na izbie przyjęć. Byłam jej wdzięczna. Potem wróciłam do pracy, a klucze zostały na jej breloku.
Najpierw dzwoniła z dołu. Później pisała, że właśnie weszła. W końcu przestała pisać. Raz obudziłam się po nocnej inwentaryzacji i zastałam ją w sypialni. Składała pranie w nogach łóżka. Naciągnęłam kołdrę pod brodę, a ona spytała, czemu się tak zasłaniam, przecież obie jesteśmy kobietami.
Wieczorem pokazałam Pawłowi otwartą kopertę.
— Mama chce tylko dobrze — powiedział, nadal patrząc w telefon.
— A ty skąd wiesz, że dzisiaj była?
Odłożył telefon ekranem do blatu. Dopiero po chwili przyznał, że sam ją poprosił. I nie pierwszy raz. Poskarżył się jej, że po podwyżce czynszu biorę każdą zmianę, jaką mi dają, a on nie wyrabia z odbieraniem młodszego z przedszkola i obiadem. Teresa miała wpadać w te dni, kiedy wracałam później. Mnie nie powiedział, bo wiedział, że się nie zgodzę.
— Myślałem, że jak przyjdziesz i będzie ogarnięte, to ci ulży.
Najgorsze, że czasem mi ulżyło. Wchodziłam, pachniało rosołem, Staś miał umyte włosy. Tylko potem szukałam tarki przez trzy dni albo słyszałam od Hani, że u babci dzieci nie muszą sobie same szykować śniadania. I jeszcze wychodziło, że mam za co dziękować.
W nocy Paweł przyszedł do kuchni. Siedziałam przy stole w kurtce, choć nigdzie się nie wybierałam. Po prostu jakoś nie mogłam jej zdjąć.
— Jutro poprosisz mamę o klucze — powiedziałam. — Jeśli znowu powiesz, że przesadzam, przez kilka dni będę spała u Doroty. Ty rano zawieziesz dzieci, ja je odbiorę po pracy. Nie chcę robić z nich kurierów między nami. Ale nie dam rady dalej tu siedzieć i nasłuchiwać zamka.
Nazajutrz poszliśmy razem. Teresa nalała nam herbaty, sobie nie. Kiedy Paweł poprosił o klucze, spojrzała na mnie.
— A jak Staś miał gorączkę i trzeba było wyjść po leki, to jakoś ci nie przeszkadzałam.
— Nie przeszkadzałaś. Sama wtedy po ciebie zadzwoniłam.
Paweł otworzył usta. Byłam pewna, że zaraz zacznie ją uspokajać moim kosztem.
— Mamo, ja cię prosiłem, żebyś przychodziła za jej plecami — powiedział. — Nie powinienem był. Klucze oddaj mnie.
Zdjęła je z kółka trzonkiem łyżeczki. Jeden paznokieć jej się przy tym złamał. Pamiętam, że odruchowo chciałam podać jej pilnik z torebki, ale nie wiedziałam, czy w ogóle chce, żebym na nią patrzyła.
Przez miesiąc nie zaprosiła nas na niedzielny obiad. Szwagierka napisała Pawłowi, że matka płakała, i zapytała, czy musieliśmy ją tak upokorzyć. W tym samym tygodniu zapłaciliśmy sąsiadce za dwa odbiory Stasia. Paweł przez pół wieczoru liczył wydatki, po czym zadzwonił do kierownika i zamienił się z kolegą na czwartkowe zmiany. Wcześniej nawet nie zapytał, czy tak się da.
Pierwsza odezwała się Teresa. Zadzwoniła w sobotę i zapytała, czy może wpaść z szarlotką. Powiedziałam, że dziś idziemy na basen, ale jutro chętnie. Zamilkła na chwilę. Ja też. Już miałam powiedzieć, że w takim razie odpuścimy basen.
— To jutro o czwartej? — spytała.
Przyszła pięć minut wcześniej. Zadzwoniła do drzwi. Potem, kiedy Paweł wyjął ciasto, poprosiła mnie o talerzyki. Stała przy blacie, chociaż doskonale wiedziała, gdzie są.
Do dziś mnie ściska, kiedy pamiętam ten złamany paznokieć. Czy można komuś wciąż dziękować za to, że kiedyś wszedł bez pukania, i jednocześnie chcieć, żeby następnym razem zadzwonił?