Kiedy powiedziałam teściowej o drugiej ciąży, kazała mi ją przerwać. Najbardziej zabolało mnie to, co wtedy zrobił mój mąż

— Przerwij tę ciążę, póki jest wcześnie — powiedziała moja teściowa i odsunęła talerz, jakby jej się nagle odechciało jeść.

Pod stołem Zosia próbowała wsunąć mi klocek do kapcia. Chwilę wcześniej powiedziałam, że będzie miała rodzeństwo. Miałam nawet zdjęcie z USG w kieszeni, zagięte na rogu, bo w autobusie wyciągałam je chyba ze trzy razy.

Spojrzałam na Pawła. Przecież rano sam zaproponował, żebyśmy powiedzieli jego mamie przy obiedzie.

— Mamo, może nie przy Zosi — mruknął.

Nie „nie mów tak do Marty”. Tylko „nie przy Zosi”.

Mieszkaliśmy w trzydziestu czterech metrach na łódzkich Bałutach. Mieszkanie należało do Ireny. Płaciliśmy opłaty i dokładaliśmy jej pięćset złotych, odkąd przeszła na emeryturę. Zosia spała z nami w pokoju, a Paweł, kiedy wracał z popołudniowej zmiany, jadł kolację na taborecie w kuchni, żeby jej nie obudzić. Wiedziałam, że wózka nie będzie gdzie postawić. Wiedziałam też, ile zostało nam na koncie po naprawie samochodu. Nie musiała mi tego wyliczać na odwrocie paragonu.

— Jedno wam jeszcze czasem przypilnuję — powiedziała. — Z dwójką nie dam rady. I na większe mieszkanie też wam nie dołożę.

— Nie proszę cię o pieniądze.

— Jeszcze nie.

Wieczorem Paweł nastawił pranie, wyniósł śmieci, w końcu zaczął składać skarpetki Zosi. Wszystko robił, żeby tylko nie usiąść obok mnie.

— Powiedziałeś jej, że zastanawiam się nad przerwaniem ciąży? — zapytałam.

Ścisnął w ręce parę skarpetek w truskawki.

— Powiedziałem, że nie wiesz, co robić.

Powiedziałam mu tak w łazience, dziesięć minut po zrobieniu testu. Siedział ze mną na brzegu wanny i trzymał mnie za rękę. Myślałam, że mogę przy nim powiedzieć coś, czego sama jeszcze nie rozumiem.

— I po co jej to mówiłeś?

— Bo ja też się boję, Marta. Z kim miałem pogadać?

Rozumiałam, że się boi. Tylko że przez następne dni Irena wydzwaniała do mnie w przerwie w pracy, a on za każdym razem mówił, żebym jej nie odbierała. W piątek weszła do mieszkania swoim kluczem i zaczęła temat od nowa, kiedy obierałam Zosi jabłko. Paweł poprosił mnie, żebym nie robiła awantury, bo matka zaraz sobie pójdzie.

Zostawiłam na blacie pół obranego jabłka. Spakowałam Zosi piżamę i pojechałam do siostry.

Anka rozłożyła nam kanapę, chociaż rano miała wstawać do pracy o piątej. Pierwszego wieczoru zapytała tylko, czy chcę herbaty. Drugiego, kiedy Zosia zasnęła, wyciągnęła kartkę i zapisałyśmy, ile naprawdę wydajemy. Wyszło kiepsko. Zwłaszcza jeśli doliczyć wynajem i kaucję.

— Dobra, a czego ty chcesz? — zapytała w końcu.

Zaczęłam jej mówić, że Paweł nie zawsze ma nadgodziny.

— Nie o to pytam.

Dopiero wtedy powiedziałam na głos, że chcę urodzić. I że się boję. Anka nie próbowała mnie przekonywać, że jedno wyklucza drugie. Poszła tylko po chusteczki, bo smarkałam już w rękaw.

Paweł przyjechał w niedzielę z kaloszami Zosi. Chciał od razu wiedzieć, kiedy wrócimy.

— Chcę urodzić — powiedziałam. — I nie wrócę do mieszkania, do którego twoja mama może wejść, kiedy jej się podoba. Jeśli znowu zacznie mnie namawiać, wyjdę. Nawet z jej imienin. A ty wtedy co zrobisz?

— Mam się z nią pokłócić?

— Masz przestać uciszać mnie, żeby z nią się nie pokłócić.

Nie odpowiedział od razu. Następnego dnia zadzwonił do Ireny przy mnie. Kiedy powiedziała mu, że po prostu martwi się o wnuki, odparł, że może się martwić, ale nie będzie więcej naciskać na mnie w sprawie ciąży.

— To może od razu oddajcie klucze — rzuciła.

Widziałam, jak otworzył usta. Byłam pewna, że zacznie ją przepraszać.

— Dobrze, mamo. Tylko daj nam miesiąc na wyprowadzkę.

Za kaucję zapłaciliśmy z oszczędności i pożyczki od Anki. W nowym mieszkaniu łóżeczko zmieściło się dopiero po wyniesieniu komody. Paweł wciąż czasem odruchowo mówi: „Mama nie to miała na myśli”. Ostatnio sam się na tym złapał. Urwał w pół zdania i zapytał, czy chcę jechać do niej na urodziny. Powiedziałam, że jeszcze nie. Pojechał sam i po powrocie nie próbował mnie namawiać na telefon.

Cieszę się, że w końcu postawił granicę. Tylko czy naprawdę musiał zobaczyć mnie z torbą w ręku, żeby usłyszeć to, co mówiłam mu od tygodnia?