Sprzedałam własne mieszkanie, żeby wyremontować dom męża. Po siedmiu latach teściowa powiedziała mi, że jestem tam tylko gościem
— Możesz sobie iść nawet dzisiaj. Tylko klucze zostaw, bo to nie jest twój dom.
Teściowa powiedziała to, wycierając blat kuchenny. Ten sam, za który zapłaciłam jedenaście tysięcy złotych. Paweł siedział przy stole i skubał skórkę od chleba. Czekałam, aż podniesie głowę. Aż powie matce, że przesadziła.
— Powiedz coś — poprosiłam.
— Nie trzeba było zaczynać przy kolacji.
Siedem lat wcześniej miałam własne mieszkanie. Czterdzieści trzy metry, nowe budownictwo pod Poznaniem, rata spłacona po sprzedaży działki po babci. Sama wybierałam płytki, sama skręcałam komodę. W kuchni brakowało jeszcze lampy, ale nikt nie zaglądał mi do garnków.
Kiedy wyszłam za Pawła, jego matka zaproponowała, żebyśmy zamieszkali u nich.
— Dom duży, góra pusta. Po co macie siedzieć w tym pudełku? Zrobicie sobie po swojemu.
Puste piętro oznaczało odpadający tynk, aluminiową instalację i wiadra podstawiane pod przeciekający dach. Zimą szyby były mokre od środka. Ojciec Pawła od lat odkładał naprawy, bo pieniędzy wystarczało na opał i najpilniejsze rachunki.
Powiedziałam, że nie sprzedam mieszkania, dopóki nie ustalimy własności.
— Oczywiście, dziecko — zapewniła mnie Zofia. — Przepiszemy wam część. Tylko najpierw remont, bo notariusz też kosztuje.
Paweł ścisnął mnie wtedy za rękę.
— Przecież nie pozwolę cię skrzywdzić.
No i uwierzyłam. Tak po prostu, głupio może, ale to był mój mąż.
Ze sprzedaży zostało mi dwieście osiemdziesiąt tysięcy. Dołożyłam oszczędności i pieniądze z nadgodzin w księgowości. Nowy dach, ocieplenie, ogrzewanie, okna. Potem łazienka na dole, bo teściowej bolały kolana. Potem kuchnia, bo „skoro już ekipa jest”.
Przelewy robiłam ja. Faktury chowałam do niebieskiego segregatora.
Z notariuszem zawsze było coś. Najpierw ojciec Pawła zachorował. Później trzeba było zapłacić za przyłącze kanalizacyjne. Potem Paweł zmienił pracę i mówił, że nie ma głowy do papierów.
Tymczasem Zofia miała głowę do wszystkiego, co robiłam źle.
Pranie za długo wisiało. Zupa była za droga. W sobotę spałam do ósmej, „jak panna bez obowiązków”. Kiedy kupiłam zasłony do naszego salonu, zdjęła je podczas mojej nieobecności.
— Tu zawsze były jasne — powiedziała.
Paweł wzruszył ramionami.
— Daj jej spokój, stara jest.
Miała sześćdziesiąt trzy lata. Ja trzydzieści sześć i zaczynałam przepraszać za dźwięk suszarki po dwudziestej.
Najgorsze było to, że na zewnątrz wyglądaliśmy dobrze. Zadbany dom, róże przy płocie, niedzielny rosół. Sąsiadka raz powiedziała, że miałam szczęście, trafiając „na gotowe”. Uśmiechnęłam się. Potem płakałam w samochodzie pod sklepem.
Prawdę odkryłam przy szukaniu dokumentów do ubezpieczenia. W szufladzie leżała teczka, a w niej kartka z numerem księgi wieczystej. Sprawdziłam ją wieczorem na komputerze. Właścicielami nadal byli wyłącznie Zofia i jej mąż, Jan.
Niby to wiedziałam. Przecież żadnego aktu nie podpisywałam. Ale obok leżała korespondencja z kancelarią dotycząca planowanego przekazania domu Pawłowi. Tylko jemu.
Kiedy zapytałam o to męża, najpierw wyrwał mi kartki.
— Grzebiesz mi w rzeczach?
— Szukałam polisy. Kiedy mieliście zamiar mi powiedzieć?
Usiadł na brzegu łóżka.
— Mama nie chce obcej osoby w papierach.
Przez chwilę słyszałam tylko szum lodówki za ścianą.
— Obcej?
— Wiesz, o co chodzi. Gdybyśmy się kiedyś rozwiedli…
— To miałabym dostać część tego, za co zapłaciłam?
Nie odpowiedział.
Następnego dnia przy kolacji położyłam na stole zestawienie przelewów. Trzysta osiemnaście tysięcy czterysta złotych. Bez mebli, bez zakupów opłacanych przez lata, bez mojego urlopu spędzonego na skrobaniu ścian.
Zofia odsunęła kartki, żeby postawić miskę ziemniaków.
— Mieszkałaś przecież za darmo.
Wtedy padły słowa o zostawieniu kluczy.
Nie zrobiłam awantury. Chciałam coś rozbić, naprawdę. Zamiast tego poszłam na górę i zaczęłam pakować dokumenty. Ręce tak mi drżały, że rozsypałam faktury po podłodze.
Paweł stanął w drzwiach dopiero po godzinie.
— Nie rozwalisz chyba małżeństwa przez pieniądze?
— Nie. Przez to, że wiedziałeś.
Przeniosłam się do koleżanki. Spałam na rozkładanej kanapie między suszarką a regałem z zabawkami jej syna. Pierwszej nocy obudziłam się przestraszona, że za głośno odkręciłam wodę. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że tutaj nikt mnie nie rozlicza.
Prawniczka nie obiecała szybkiego zwrotu. Pytała o właścicieli, daty, źródło pieniędzy, wiadomości. Powiedziała, że trzeba dokładnie ustalić podstawę roszczeń i przeciwko komu je skierować. Zostawiłam jej kopie dokumentów.
Teraz wynajmuję kawalerkę. Spłacam pożyczkę na kaucję i odkładam na sprawę. Paweł pisze, że jego matka płacze i że mogłam załatwić wszystko spokojniej.
Czy naprawdę miałam zostać, żeby nikt poza mną nie poczuł się skrzywdzony?