Teściowa obiecała pomagać przy chorym mężu. Kiedy zostawiła mnie samą z nim i czteroletnim synem, przestaliśmy udawać, że wszystko jest w porządku

— Nie przyjadę, Aniu. Musisz się jakoś zorganizować.

Przytrzymywałam telefon ramieniem, jedną ręką podciągałam spodnie mojego męża, a drugą pilnowałam, żeby nie zsunął się z krzesła. Z łazienki dochodził płacz naszego czteroletniego syna. Zrobił siusiu na podłogę i bał się, że będę zła.

— Pani Zofio, ja proszę o godzinę. Muszę wykupić leki.

— Przecież są apteki z dostawą.

Rozłączyła się, zanim zdążyłam powiedzieć, że na koncie zostało mi osiemdziesiąt sześć złotych.

Paweł patrzył w podłogę. Po udarze prawa ręka prawie go nie słuchała, a słowa czasem grzęzły mu w ustach. Miał trzydzieści osiem lat. Jeszcze w lutym wnosił zakupy na czwarte piętro po dwa stopnie naraz.

— Przepraszam — wyszeptał.

To mnie bolało najbardziej. Że przepraszał za własną chorobę.

Kiedy wypisywali go ze szpitala, jego matka stała obok mnie z torbą domowych kotletów.

— Będę codziennie. Ty pracuj, zajmij się Kubusiem. Razem damy radę.

Uwierzyłam. Nie oczekiwałam, że będzie pielęgniarką. Potrzebowałam kogoś, kto ugotuje zupę, odbierze małego albo posiedzi z Pawłem, kiedy pójdę po zakupy.

Przyjechała dwa razy.

Potem miała hydraulika, zebranie wspólnoty, ból kolana. W końcu przestała odbierać. Mieszkała trzy przystanki od nas.

Ja pracowałam w księgowości niewielkiej hurtowni. Szef pozwolił mi część obowiązków wykonywać z domu, ale po miesiącu nieprzespanych nocy zaczęłam robić błędy. Uzgodniliśmy pół etatu. Zasiłek chorobowy Pawła i moja obcięta pensja znikały na ratę kredytu, czynsz, leki i rehabilitację.

Na ćwiczenia w ramach funduszu trzeba było czekać. Za prywatną wizytę płaciłam sto osiemdziesiąt złotych. Zapisywałam wydatki na odwrocie kopert, bo nie miałam już siły otwierać komputera po pracy.

Pani Ewa z mieszkania naprzeciwko czasem odbierała Kubusia. Pan Janusz pomagał mi znieść wózek, kiedy Paweł miał kontrolę w poradni. Przyjmując ich pomoc, mówiłam „ostatni raz”, chociaż wiedziałam, że kłamię.

Któregoś wieczoru Kubuś przyniósł mi ze skarbonki siedem złotych.

— Na lekarstwo dla taty. Żebyś już nie płakała w kuchni.

Usiadłam na podłodze między lodówką a stołem. Przytuliłam go tak mocno, że poprosił, żebym poluzowała ręce.

Następnego dnia zadzwoniła kuzynka Pawła, Magda.

— Podobno Zofia codziennie wam gotuje. Dobrze, że masz takie wsparcie.

Najpierw się roześmiałam. Tak głupio, krótko. Potem nie mogłam złapać oddechu.

Okazało się, że teściowa opowiadała rodzinie, ile ją kosztuje opieka nad synem. Że jest wykończona. Że ja jestem nerwowa, ale ona wszystko rozumie.

Nie zadzwoniłam do niej od razu. Bałam się, co powiem.

Paweł zobaczył wiadomości od Magdy, kiedy poprosiłam go o odczytanie kodu z mojego telefonu. Długo siedział nieruchomo.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś?

— Bo miałeś zdrowieć.

— A ty?

Rozpłakałam się. Nie ładnie, po cichu. Po prostu wyłam, a on zdrową ręką trzymał mnie za rękaw.

Po czterech miesiącach Paweł potrafił przejść po mieszkaniu z laską. Mówił wolniej, ale coraz wyraźniej. Sam zadzwonił do matki i poprosił, żeby przyszła w niedzielę.

Przyniosła ciasto. Postawiła je na stole i zaczęła mówić, że źle wyglądam.

— Bo jestem zmęczona — odpowiedziałam.

— Każda matka jest zmęczona, Aniu.

Paweł odsunął talerzyk.

— Mamo. Nie zaczynaj.

Spojrzała na niego zaskoczona. Chyba nadal widziała w nim kogoś, przy kim można rozmawiać, ale kogo nie trzeba słuchać.

Powiedziałam jej o nocach, o pieniądzach, o sąsiadach. O siedmiu złotych Kubusia. Zaczęła skubać papierową serwetkę.

— Ja się boję takiej choroby. Nie umiem na niego patrzeć w tym stanie.

— Ja też się boję — powiedziałam. — Tylko nie mogę przez to przestać robić mu śniadania.

— Nie możecie ode mnie wymagać, żebym poświęciła całe życie.

— Wtorkowe popołudnie to nie całe życie — odpowiedział Paweł. — Obiecałaś pomoc. Zniknęłaś. A potem opowiadałaś wszystkim, że nas utrzymujesz.

Zaprzeczyła. Kiedy wymieniłam Magdę, zamilkła.

— Potrzebujemy dwóch konkretnych rzeczy — ciągnął. — Odbierzesz Kubę we wtorki i zrobisz zakupy w piątki. Jeśli nie chcesz, powiedz teraz. Ale wtedy kończymy kontakt. Nie będziesz przychodzić po zdjęcie z wnukiem i udawać, że jesteśmy blisko.

— Własnej matce stawiasz ultimatum?

Głos mu zadrżał.

— Własna żona ledwo stoi na nogach, mamo.

Wyszła bez ciasta.

We wtorek o piętnastej dostałam wiadomość: „Jestem pod przedszkolem. Gdzie zostawić zakupy?”.

Nie poczułam ulgi od razu. Sprawdziłam godzinę, odpisałam i wróciłam do ćwiczeń z Pawłem. Dopiero wieczorem dotarło do mnie, że pierwszy raz od miesięcy nie muszę nigdzie biec.

Nie wiem jeszcze, czy odzyskam do niej zaufanie. Czy trzeba było zagrozić odejściem, żeby nas wreszcie zobaczyła?