Przyjęłam teściów do mieszkania po babci. Kiedy mąż kazał mi wynająć pokój, postawiłam przy drzwiach jego torbę

— Możesz na miesiąc zamieszkać u swojej mamy. Albo wynająć pokój — powiedział Paweł, przesuwając mój kubek, żeby postawić przed ojcem talerz. — Trzeba jakoś rozładować napięcie.

Stałam w kuchni własnego mieszkania z mokrą ścierką w ręce. Teściowa nawet nie podniosła głowy. Smarowała chleb masłem, jakby właśnie ustaliliśmy, kto jutro kupuje mleko.

— Mam wyjść z mieszkania po mojej babci, żeby twoim rodzicom było wygodniej?

— Widzisz? Z tobą już nie można normalnie rozmawiać.

Jeszcze pół roku wcześniej sama zaproponowałam, żeby u nas zamieszkali.

Zalegali z czynszem, właściciel nie chciał przedłużyć najmu. Teść, pan Zbigniew, po operacji biodra nie wrócił do pracy w ochronie. Teściowa, pani Teresa, miała niewielką emeryturę. Paweł pokazał mi ich rachunki. Siedział przy stole z twarzą schowaną w dłoniach.

— Nie zostawię ich przecież na ulicy.

— Mamy drugi pokój — odpowiedziałam. — Na jakiś czas damy radę.

Ustaliliśmy trzy miesiące. Mieli szukać tańszego mieszkania, a my pomóc z kaucją. Nie spisaliśmy niczego. Głupio mi było wyciągać kartkę przy ludziach, którzy właśnie stracili dach nad głową.

Pierwszego wieczoru teściowa płakała i ściskała mnie za ręce. Przywiozła sernik. Pomyślałam wtedy, że babcia byłaby ze mnie dumna. Zawsze powtarzała, że człowiekowi trzeba pomóc, jeśli można.

Potem usłyszałam, że źle układam garnki.

Później, że pralka chodzi za często, a zupa jest za rzadka. Kiedy wracałam po dziewięciu godzinach z przychodni, gdzie pracowałam w rejestracji, czekały uwagi o kurzu na listwie.

— Ja tylko podpowiadam — mówiła teściowa. — Nie musisz wszystkiego brać do siebie.

Paweł prosił, żebym odpuściła. Mama całe życie prowadziła dom, tata cierpiał, oboje byli nerwowi. Kupowałam więc droższy twaróg dla teścia i przestawałam oglądać serial, kiedy chcieli wiadomości.

Za jedzenie i większość opłat płaciliśmy my. Gdy wspomniałam o dokładaniu się do rachunków, przy stole zapadła cisza.

— Od rodziców będziesz brała pieniądze? — zapytał Paweł już wieczorem.

To zabolało. Zwłaszcza że miesiąc wcześniej pożyczyłam od mamy czterysta złotych na dentystę.

Przełom przyszedł w czwartek. Wróciłam wcześniej, bo odwołano popołudniowe wizyty. Teściowa siedziała przy moim biurku. Na kolanach trzymała teczkę z dokumentami spadkowymi.

— Czego pani szuka?

Drgnęła, ale nie odłożyła papierów.

— Chciałam zobaczyć metraż. Zbyszek mówi, że tutaj spokojnie można inaczej urządzić pokoje.

Obok leżały moje wyniki badań i wyciąg z konta. Wszystko z dolnej szuflady, pod bielizną do prasowania.

Wyrwałam jej teczkę. Tak, wyrwałam. Ręce mi latały, nie umiałam spokojniej.

— Nie ma pani prawa tego dotykać.

— Rodziną jesteśmy, a ty jakieś tajemnice robisz.

Wieczorem Paweł powiedział, że przesadziłam. Matka płakała przez telefon, kiedy był w pracy. Nie zapytał nawet, co dokładnie znalazła w szufladzie.

Następnego ranka zaproponował mi ten pokój do wynajęcia.

Patrzyłam na niego i czekałam, aż się poprawi. Powie, że źle to zabrzmiało. Że przecież chodziło mu o coś innego.

On tymczasem wyjął telefon.

— Są pokoje za dziewięćset złotych. Na miesiąc nas stać.

Nas. Nie było nas stać na moją plombę, ale było na usunięcie mnie z domu.

Odłożyłam ścierkę.

— Nie. To wy się dzisiaj wyprowadzacie.

Teść odsunął krzesło z takim hałasem, że aż drgnęłam.

— Będziesz starszych ludzi wyrzucać?

— Prosiłam o trzy miesiące. Minęło sześć. Nie mam już gdzie schować własnych dokumentów. A teraz mam jeszcze płacić za pokój, żebyście nie musieli mnie oglądać?

Paweł poszedł za mną do sypialni. Z szafy zdjęłam jego torbę i postawiłam przy drzwiach.

— Jeśli oni wyjdą, ja też — powiedział.

— Wiem. Przecież sam przed chwilą wybrałeś.

Dopiero wtedy zamilkł.

Nie wyrzucałam ubrań na klatkę. Nie zmieniałam zamków. Zadzwoniłam do mamy i poprosiłam, żeby przyjechała, bo bałam się, że znowu dam się przekonać.

Teściowa zadzwoniła do swojej siostry w Zgierzu. Okazało się, że mogą zatrzymać się u niej, choć wcześniej słyszałam, że absolutnie nie ma takiej możliwości.

Wyjechali wieczorem. Paweł zabrał torbę. Po resztę rzeczy miał wrócić w sobotę.

Kiedy zamknęły się drzwi, usiadłam na podłodze w przedpokoju. Mama siedziała obok. Nie mówiła, że trzeba było wcześniej. Za to byłam jej wdzięczna najbardziej.

Płakałam, bo nadal kochałam męża. To było w tym wszystkim najgorsze.

Teraz rozmawiamy o tym, co dalej. Paweł chce wrócić, ale nadal mówi, że skrzywdziłam jego rodziców. O mojej krzywdzie mówi niewiele.

Czy naprawdę miałam wyprowadzić się z własnego domu, żeby udowodnić, że jestem dobrą żoną? Ja już nie chcę tak tego udowadniać.