„Nie jestem stołówką dla całej klasy”. Kiedy żona odmówiła gotowania dla koleżanek córki, usłyszałem, jak bardzo ją zawiodłem

— To czym ja mam je nakarmić? — zapytała Magda, stawiając przede mną pusty garnek. — Znowu mam rozmrażać mięso przeznaczone na niedzielę?

W przedpokoju leżało pięć par butów. Z pokoju naszej trzynastoletniej córki dochodził śmiech. Była dziewiętnasta, żona właśnie wróciła z drugiej zmiany w drogerii, a ja powiedziałem najgorszą rzecz, jaką mogłem:

— Przecież możesz zrobić kanapki. To tylko dzieci.

Magda spojrzała na mnie tak, że odłożyłem telefon.

— No właśnie. Dzieci. Tylko dlaczego wyłącznie ja mam być dorosła?

Zaczęło się niewinnie. We wrześniu Zosia zaprosiła Hanię po lekcjach. Potem przyszła jeszcze Ola, bo miały robić plakat na przyrodę. Magda ugotowała więcej pomidorowej. Dziewczynki pochwaliły zupę, nam zrobiło się miło.

Zosia wcześniej trzymała się na uboczu. Kiedy nagle zaczęła wracać ze szkoły z koleżankami, odetchnęliśmy. Wreszcie miała swoją grupę.

Tylko że po kilku tygodniach nasz trzypokojowy lokal stał się ich codziennym przystankiem.

Najpierw obiad. Potem coś słodkiego. Wieczorem pytanie, czy mogą zostać, bo jutro sobota. W sobotę śniadanie, mokre ręczniki na podłodze i matka jednej z dziewczynek pisząca o jedenastej: „Odbiorę Olę pod wieczór, skoro tak dobrze się bawią”.

Nie pytająca. Informująca.

Ja jeździłem busem z dostawami i wracałem o różnych porach. Widziałem rozgadane dzieci, nie widziałem obieranych ziemniaków, dodatkowego prania ani tego, że Magda jadła czasem dopiero nad zlewem.

A może widziałem, tylko wygodnie było nie zauważać.

Tego wieczoru żona wyjęła z szuflady paragony.

— Policz. Pieczywo, sery, owoce. Prawie czterysta złotych więcej niż zwykle. A rata sama się zapłaci?

Chciałem powiedzieć, że pieniądze to nie wszystko. Ugryzłem się w język. Na jej dłoni zobaczyłem pęknięcie od detergentów, zaklejone plastrem.

— Trzeba było mi powiedzieć — mruknąłem.

— Mówiłam. Ty odpowiadałeś: „Nie przesadzaj”.

Następnego dnia wziąłem listę i poszedłem po zakupy. Przy kasie sprawdziłem sumę dwa razy. W domu zastałem Magdę przy telefonie.

Mama Hani napisała, czy jej córka może zostać do dwudziestej, i dopisała: „Obiadu już nie robię, bo Hania mówiła, że u was zawsze coś jest”.

Magda długo patrzyła w ekran. Potem odpisała: „Dzisiaj nie zapewniamy obiadu ani kolacji. Proszę odebrać Hanię przed szesnastą”.

Odpowiedź przyszła od razu.

„Chyba nie będziecie dziecku wyliczać kromek chleba?”.

Żonie zaczęła drżeć broda.

Usiadłem obok niej.

— Odpisz, że to nasza wspólna decyzja.

— A jest?

Zasłużyłem na to pytanie.

Wieczorem porozmawialiśmy z Zosią. Ustaliliśmy, że koleżanki mogą przychodzić po uzgodnieniu, ale mają wracać przed kolacją. Nocowanie tylko wtedy, kiedy wcześniej zgodzimy się z ich rodzicami.

— Czyli teraz mam wszystkim powiedzieć, że jesteśmy skąpi? — rzuciła córka.

— Możesz powiedzieć, że mama jest zmęczona — odpowiedziałem.

— Ale one powiedzą…

Urwała. Wcisnęła ręce między kolana.

— Co powiedzą, Zosiu?

— Że nie ma po co do mnie przychodzić.

Magda przysunęła się do niej, ale córka odsunęła krzesło. Trzasnęły drzwi pokoju.

Dwa dni później przyszły trzy dziewczynki. O siedemnastej Magda przypomniała, że dziś zostają tylko do osiemnastej.

— Ale ja nie jadłam obiadu — powiedziała Ola.

Żona pobladła. Już otwierała lodówkę, kiedy zatrzymała rękę.

— Dam ci banana na drogę. Zadzwoń do mamy i zapytaj, co jest w domu.

Matka Oli zadzwoniła do nas chwilę później.

— Naprawdę wypraszacie głodne dziecko?

Tym razem odebrałem ja.

— Uprzedziliśmy o godzinie wyjścia. Ola jest bezpieczna i zaraz wraca. To pani musi ustalić z nią kolację.

Rozłączyła się bez pożegnania.

Kiedy zamknęły się drzwi, Zosia rozpłakała się ze złości. Nazwała nas żenującymi. Magda poszła do łazienki i puściła wodę, żebym nie słyszał jej płaczu.

Nie było żadnego pięknego finału następnego ranka. Na klasowej grupie padło kilka uszczypliwości. Przez tydzień nikt do nas nie przyszedł. Zosia jadła kolację w milczeniu, a ja zastanawiałem się, czy nie zrobiliśmy jej krzywdy.

Potem Hania zaprosiła ją do siebie.

Ola długo się nie odzywała. W końcu napisała, czy może wpaść. Zosia siedziała nad telefonem dobrych pięć minut.

— Napisałam, że do osiemnastej — powiedziała cicho. — I żeby wcześniej zjadła obiad.

Magda tylko skinęła głową. Pod stołem ścisnęła moją dłoń.

Teraz częściej gotuję. Nie zawsze dobrze, ale przynajmniej wiem, co jest w lodówce i kto ją zapełnia.

Nadal chcę, żeby nasz dom był otwarty dla przyjaciół córki. Tylko dlaczego tak długo uważałem, że cenę za tę otwartość ma płacić wyłącznie moja żona?